Potrzebujesz pomocy w związku z projektem ? Nasi wykwalifikowani doradcy chętnie Ci pomogą.
SUFITY AKUSTYCZNE | Polska

Wybór według cech produktu – więcej informacji: akustyka c.d.

Chociaż w odniesieniu do budynków i sufitów podwieszanych mówi się zazwyczaj ogólnie o ich „własnościach akustycznych”, konieczne jest bardziej szczegółowe zdefiniowanie tego pojęcia, a zwłaszcza tego, czy mowa jest o „pochłanianiu dźwięku”, „izolacyjności akustycznej”, czy o „tłumieniu dźwięku”.
 
Pochłanianie dźwięku (αw lub Alfa w) to proces, w którym materiały pokrywające podłogę, ściany i sufit zamkniętego pomieszczenia przyczyniają się do pochłaniania dźwięku w tym pomieszczeniu poprzez zmniejszenie ilości dźwięku odbitego od nich. Jeśli pomieszczenie jest małe, a przy każdym odbiciu pochłaniana jest duża ilość dźwięku, sprawi to, że uzyskamy cichsze środowisko, charakteryzujące się krótszym czasem pogłosu. Z drugiej strony, jeśli pomieszczenie jest duże, a przy każdym odbiciu dźwięku pochłaniana jest jego niewielka ilość, powstaje głośniejsze, bardziej „hałaśliwe” środowisko, cechujące się dłuższym czasem pogłosu. Dlatego też, materiały charakteryzujące się dużym stopniem pochłaniania dźwięku kształtują środowisko akustyczne wewnątrz pomieszczeń lub zamkniętych przestrzeni.
 

Izolacyjność akustyczna dotyczy redukcji energii fal dźwiękowych przy ich przejściu pomiędzy przylegającymi do siebie pomieszczeniami dzięki wspólnym elementom budynku. Izolacyjność akustyczna zależy od masy i grubości elementu, który przenosi dźwięk, a także od tego czy wewnątrz tego elementu, lub wokół spoin na jego krawędziach istnieją wolne przestrzenie bądź pęknięcia. Im cięższy (grubszy) jest dany element, tym cichszy będzie dźwięk przenoszony przez ten element, i stąd też tym lepsze będą jego właściwości izolacyjności akustycznej. Jednakże przenoszenie dźwięku ulegnie znacznej poprawie, jeśli w materiale przenoszącym dźwięk występują duże szpary lub pęknięcia; pogorszy się natomiast znacznie potencjalna redukcja dźwięku. Niezwykłą cechą sufitów podwieszanych jest fakt, iż ich zdolność izolacji akustycznej można mierzyć na dwa zupełnie różne sposoby, w zależności od umiejscowienia źródła dźwięku. Wskaźnik izolacyjności akustycznej (R lub Rw) jest miarą pionowego przenikania fal dźwiękowych, gdy dźwięk przechodzi przez strukturę sufitu podwieszanego jeden raz, na przykład, gdy źródło dźwięku znajduje się w przestrzeni ponadsufitowej.
 

Tłumienie dźwięku (Dnc lub Dncw) jest zaś miarą, gdy źródło dźwięku znajduje się w przylegającym pomieszczeniu, a dźwięk przenoszony jest w poziomie, poprzez dwukrotne przejście przez strukturę wspólnego sufitu podwieszanego, znajdującego się nad oboma pomieszczeniami.
 

Dlatego też bardzo istotne jest zrozumienie różnic pomiędzy tymi dwoma miarami, bowiem dla tego samego typu sufitu każda z nich przyjmować będzie różne wartości.
 
Jedną z głównych miar stworzenia właściwego środowiska akustycznego jest uzyskanie optymalnego czasu pogłosu. Jest on miarą tego, jak długo zanikający dźwięk utrzymuje się w pomieszczeniu, i mówi nam o tym jak bardzo dynamiczne (lub wprost przeciwnie, jak matowe bądź stłumione) będzie jego środowisko akustyczne, oraz jak będą w nim brzmieć dźwięki głośne i ciche. Czas pogłosu związany jest z ilością tłumienia dźwięku w pomieszczeniu. Dla każdego pomieszczenia, w zależności od jego rozmiaru oraz przeznaczenia (mowa, muzyka) istnieć będzie optymalna rozpiętość czasów pogłosu.
 
Na przykład, dla potrzeb mowy czas pogłosu nie może być zbyt duży (0,8 sek. to odpowiednia górna granica), w innym przypadku następujące po sobie dźwięki mowy będą się na siebie nakładać, skutkiem czego będzie utrata możliwości rozumienia. Jednakże, jeśli czas pogłosu będzie zbyt krótki (poniżej 0,4 sek.) to pomieszczenie wydawać się będzie „martwe”, ze względu na brak wzmocnienia dźwięku ze strony przestrzeni. To z kolei sprawi, że rozmowa w takim pomieszczeniu będzie bardzo utrudniona, zwłaszcza w przypadku mówienia do grupy osób z pewnej odległości, jak to ma miejsce w przypadku klas lekcyjnych bądź sal konferencyjnych. Dla nauczycieli prowadzących zajęcia przez 5 do 6 godzin dziennie tego typu „martwe” środowisko akustyczne może oznaczać zmęczenie, ból gardła i utratę chęci do pracy.

 

W przypadku muzyki dłuższy czas pogłosu jest korzystniejszy. W takim wypadku kolejne nuty zlewają się ze sobą, co daje wrażenie pełności dźwięku. Jeśli jednak czas pogłosu jest zbyt długi, dźwięk docierający do słuchacza traci przejrzystość i wydaje się „rozmyty”. Z kolei jeśli jest on zbyt krótki, dźwięk odbierany jest jako „suchy”, muzycy wydawać się będą odlegli od słuchacza, zaś dźwiękowi brakować będzie „ciepła” i „powietrza”.
 
Tak więc, dla każdego z pomieszczeń, bez względu na jego przeznaczenie, czas pogłosu powinien być zoptymalizowany, tak by nie był on ani zbyt krótki, ani zbyt długi. Zbyt duża i zbyt mała wartość pochłaniania dźwięku, o ile nie są one równe wielkościom oczekiwanym, są w równym stopniu nie do zaakceptowania.
Zalecane rozwiązania akustyczne firmy Armstrong znajdują się tutaj
 
Więcej informacji:
Więcej informacji na temat właściwości akustycznych znajdziesz tutaj
Wróć do strony wyboru produktu według innych cech
Kliknij wybrane produkty, aby uzyskać o nich więcej informacji
Wyszukaj produkt, aby dowiedzieć się o jego właściwościach akustycznych
Przejdź na stronę raportów z badań i pobierz raporty z badań akustycznych

 


Produkty

Przegląd nowości

Zasoby i specyfikacje

Szukaj